gototopgototop

Η πρώτη μου Διακονία!


Όλα ξεκίνησαν από ένα τηλεφώνημα που δέχτηκα από την Κοινωνική Λειτουργό του Συλλόγου Εθελοντικής Διακονίας Ασθενών «Άγιος Γεώργιος Χαϊδαρίου», κα Κ. η οποία με ρώτησε αν επιθυμούσα να μεταβώ στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής «ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ». Αν και αυτό που πέρασε προς στιγμήν από το μυαλό μου ήταν η πιθανή δυσκολία χειρισμού αυτού του περιστατικού, παρ’ όλα αυτά της απάντησα καταφατικά. Εξάλλου με ενημέρωσε ότι θα ήταν και η κα Α. μαζί μου, κάτι το οποίο θα  έκανε την επίσκεψη αρκετά πιο εύκολη.


 

 


Το ραντεβού κλείστηκε για το απόγευμα της Πέμπτης 30 Ιουνίου 2011 στο γραφείο του Συλλόγου για την απαραίτητη, πριν την επίσκεψη, ενημέρωση από την Κοινωνική μας Λειτουργό.
- «Πρόκειται για μια κοπέλα γύρω στα 40, μας είπε, τη Μ. Είναι τυφλή, με χρόνια ψυχική νόσο, η οποία λόγω μιας πρόσφατης αλλαγής περιβάλλοντος δυσκολεύεται να προσαρμοστεί» ήταν τα λόγια της κας Κ.
Ολοκληρώνοντας και τις τελευταίες λεπτομέρειες, η κα Α. κι εγώ, ξεκινήσαμε για την πρώτη μας διακονία.


Λίγο πριν τις 18:00 μπαίναμε στο κτίριο που θα συναντούσαμε τη Μ. και ομολογώ ότι είχα μεγάλη αγωνία για το τι ακριβώς θα συναντούσαμε.

Μόλις μπήκαμε, αρχίσαμε να ψάχνουμε για το νοσηλευτικό προσωπικό που είχε βάρδια, έτσι ώστε να μας ενημερώσουν που θα βρίσκαμε το δωμάτιο που νοσηλευόταν η Μ. Αμέσως βρήκαμε μια νοσηλεύτρια έξω από ένα θάλαμο και ρωτώντας την σχετικά με το όνομα που ψάχναμε, ακούμε μια φωνή από μέσα.. «Ελάτε !! Εδώ είμαι … σας περίμενα πώς και πώς….» Χωρίς να χάσουμε καιρό, μπήκαμε μέσα… και τι ήταν αυτό που αντικρίσαμε… Τα χείλη μου ψέλλισαν «Παναγία μου»… Μια κοπέλα σε ένα δωμάτιο που έμοιαζε με κελί (ευτυχώς είχε και παράθυρο, με κάγκελα βέβαια), τυφλή, ξαπλωμένη σ’ ένα κρεβάτι δεμένη στο χέρι και στο πόδι με λουριά ασφαλισμένα με λουκέτα.

Κοιταχτήκαμε αμέσως με την κα Α. και ένιωσα έναν κόμπο στο λαιμό μου να ανεβαίνει… Μόλις ένιωσε ότι μπήκαμε στο δωμάτιο, τινάχτηκε από το κρεβάτι προσπαθώντας να κατέβει… Ήταν τόσο μεγάλη η αγωνία της… Η νοσηλεύτρια μας ρώτησε εάν θέλαμε να τη λύσει για να την συνοδεύσουμε περπατώντας μέσα στο διάδρομο του κτιρίου. Απαντώντας της θετικά, μας ενημέρωσε για το τι θα έπρεπε να προσέξουμε και ξεκινήσαμε τη βόλτα στο διάδρομο καταλήγοντας στο σαλόνι.
Η Μ. φαινόταν τόσο χαρούμενη κι ευτυχισμένη που είχε κάποιους να μιλήσει, να μοιραστεί τα ανέκδοτα που ήξερε, να μας τραγουδήσει, να μας κάνει να γελάσουμε με τα αστεία της!!
Προς στιγμήν σκέφτηκα.. μα καλά, ποιος δίνει κουράγιο σε ποιον αυτή τη στιγμή…


Η ώρα κύλησε ευχάριστα και πολύ εποικοδομητικά για μένα. Γιατί το λέω αυτό; Διότι απ’ όλη αυτή την εμπειρία μου, θα ήθελα να επισημάνω και να μοιραστώ μαζί σας τα παρακάτω αξιοσημείωτα:

 

  • Η κα Α. καθ’ όλη τη διάρκεια της επίσκεψής μας, χάιδευε και κρατούσε το χέρι της Μ. η οποία το απολάμβανε με ιδιαίτερη ευχαρίστηση. Της έλειπε η αγάπη, η τρυφερότητα, η ουσιαστική επαφή. «Πονάω εδώ» έλεγε στην κα Μ. δείχνοντας τον καρπό της. «Πονάω εδώ, γιατί στο σημείο αυτό με δένουν».
  • Με αφορμή μια φράση που άκουσε, μας είπε: «Θέλω να κοινωνήσω. Πρέπει όμως πρώτα να εξομολογηθώ και να νηστέψω.» Αντιληφθήκατε τι είπε; Να εξομολογηθεί και να νηστέψει. Μια κοπέλα η οποία είναι διαταραγμένη ψυχικά, τυφλή, κλεισμένη και δεμένη μέσα σ’ ένα δωμάτιο μέρα νύχτα. Ένιωσα τόσο χαμηλά εγώ και τόσο ψηλά εκείνη. Κι αυτή είναι η πραγματικότητα στα “μάτια” του Θεού.
  • Φορούσε όλο κι όλο ένα δαχτυλίδι, κι από την πολύ της ευγνωμοσύνη ήθελε να το χαρίσει στην κα Α. Τόσο μεγάλη ήταν η χαρά της…
  • Σε άλλη στιγμή ακούγοντας μια συζήτηση ότι κυκλοφορούσε ξυπόλητη μία φίλη της, τινάχτηκε από τον καναπέ που καθόμασταν προσπαθώντας να αφαιρέσει τις δικές της παντόφλες για να τις δωρίσει. Κι ας έμενε εκείνη ξυπόλητη!
  • Στο διάδρομο που περπατούσε, υποβασταζόμενη δεξιά κι αριστερά από εμάς, φιλούσε συνεχώς τα χέρια μας νιώθοντας ευγνωμοσύνη. Που να ήξερε όμως ότι εμείς οφείλαμε σ’ εκείνη κι όχι εκείνη σ’ εμάς, για τη δυνατότητα που μας έδωσε να γνωρίσουμε τι σημαίνει πραγματική αγάπη.
  • Η αγωνία της για την επόμενη επίσκεψή μας, δεν περιγράφεται… Συνεχώς ρωτούσε αν θα πηγαίναμε την επόμενη μέρα, λέγοντάς μας «Όταν έρθετε αύριο, θα με πάτε στο κυλικείο; Μου έχει λείψει η σοκολάτα, ο χυμός, ένα αναψυκτικό.» Τι να πω.. Τα λόγια περισσεύουν όταν εμείς απολαμβάνουμε τα πάντα.

 


Όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε, ενημερώσαμε τη νοσηλεύτρια η οποία ήρθε να την ασφαλίσει στο κρεβάτι της. Θα μου μείνει αξέχαστη η σκηνή των λουκέτων  που ασφάλιζαν τα λουριά του χεριού και του ποδιού της…

Φεύγοντας ένιωθα ένα σφίξιμο στο στήθος το οποίο για πρώτη φορά μου έκανε καλό! Συναισθήματα έντονα κι ανεπανάληπτα τα οποία δεν υπήρχε περίπτωση να νιώσω εάν δεν είχα γίνει μέλος αυτού του Συλλόγου.


Το μόνο που μπορώ ανεπιφύλακτα να σας προτείνω, είναι το εξής:

ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΤΟ !! ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΗ ΚΙ ΕΣΕΙΣ !!
ΔΕ ΘΑ ΧΑΣΕΤΕ – ΜΟΝΟ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΤΕ!

 

Αγιολόγιο

 iasis      smsMarketing      logo sinentiristiki big thumb medium151 113    sklavenitis