gototopgototop

 

Πέμπτη 30 Ιουνίου 2011.
Παραμονή των Αγίων Αναργύρων…


Αξέχαστη ημέρα… Η πρώτη μου διακονία… Όλα ήταν κανονισμένα… Στις 5.15 συναντηθήκαμε με το Χ. στο Γραφείο του Συλλόγου μας, όπου η κοινωνική μας λειτουργός, η Κ. χαμογελαστή όπως πάντα μας υποδέχτηκε, μας ενημέρωσε για την ασθενή, μας συμβούλεψε και μας εμψύχωσε.
Στις 5.50 φτάσαμε στο Νοσοκομείο και κατευθυνθήκαμε στο κτίριο όπου θα συναντούσαμε τη Μ.


Νοιώθοντας ένα κόμπο να μας σφίγγει το στομάχι, φορέσαμε την ποδιά μας και αναζητήσαμε τις νοσηλεύτριες για να μας οδηγήσουν στο θάλαμο της Μ. Η αγωνία, η λαχτάρα της πρώτης συνάντησης είχε φτάσει στο αποκορύφωμα. Μόλις ρωτήσαμε, ακούσαμε μια φωνή να μας καλεί: «Ελάτε, εδώ είμαι… Πως και πως σας περίμενα…» ήταν τα πρώτα της λόγια. Μπήκαμε στο δωμάτιο που έμοιαζε με φυλακή και είδαμε μια νέα κοπέλα τυφλή, δεμένη χειροπόδαρα πάνω σ’ ένα κρεβάτι… Το σοκ ήταν μεγάλο… Παναγίτσα μου…ψιθύρισα.. Το βλέμμα μου συναντήθηκε με του Χ. … Πόση δύναμη πήρα που ήταν κοντά μου…!


Όλα κύλισαν τόσο ήρεμα, τόσο όμορφα..
Οι  νοσηλεύτριες μας υπέδειξαν ευγενικά τι έπρεπε να κάνουμε. Συνοδεύσαμε τη Μ. στο σαλόνι, στη τραπεζαρία, κάναμε περίπατο στο διάδρομο. Μας κρατούσε από το χέρι σφιχτά, σα μικρό παιδί… Ήταν πολύ ευχάριστη… Μας έλεγε ανέκδοτα, τραγουδούσε και κάποια στιγμή που ο Χ. ψέλλισε: «Κύριε ελέησον..» η Μ. άρχισε να ψέλνει και να προσεύχεται για τους νοσηλευτές, για τους ασθενείς, για όλο τον κόσμο…!


Τι βίωμα ήταν αυτό Χριστέ μου…! Τι συγκλονιστικό και συγκινητικό θέαμα…
Μέσα σ’ ένα ψυχρό και απάνθρωπο κτίριο μοναχικές,  πονεμένες ανθρώπινες φιγούρες… Η σκληρή πραγματικότητα… Κι όμως.. Πόσα μαθήματα ζωής μας δίδαξαν αυτοί οι ψυχικά άρρωστοι συνάνθρωποί μας…! Τι μεγαλείο ψυχής… Πόση αγάπη, τρυφερότητα, αλληλεγγύη, ευαισθησία…!
Η Μ. γεμάτη ευγνωμοσύνη μας φιλούσε τα χέρια, ήθελε να μου χαρίσει το δαχτυλίδι της για να τη θυμάμαι, έβγαλε τις παντόφλες της για να τις δώσει στη φίλη της τη Β. γιατί άκουσε ότι ήταν ξυπόλητη. Μας παρακαλούσε να την πάμε στην εκκλησία, να εξομολογηθεί, να νηστέψει και να κοινωνήσει. Αναρωτιέμαι ποιος βοήθησε ποιον..
Δυστυχώς η ώρα πέρασε και με πόνο στη καρδιά αποχαιρετήσαμε τη Μ. η οποία μας ρωτούσε συνεχώς αν θα ξαναπάμε. Καληνυχτίσαμε τις νοσηλεύτριες που πραγματικά αγωνίζονται με πολύ φιλότιμο κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες και φύγαμε. Στο μυαλό χαραγμένες οι μελανές εικόνες… Στην καρδιά χαραγμένα τα συναισθήματα χαρμολύπης που νοιώσαμε…


Γεμάτοι ευγνωμοσύνη, τρέξαμε στο Γέροντά μας, τον π. Χρήστο του οποίου η ευαίσθητη καρδιά αφουγκράστηκε τον πόνο και την ανάγκη για βοήθεια όλων αυτών των ασθενούντων συνανθρώπων μας και ίδρυσε αυτό το Σύλλογο. Τον ευχαριστήσαμε που μας έδωσε την ευκαιρία να ζήσουμε αυτή την ευλογημένη εμπειρία, να βρεθούμε κοντά σ’ ένα πονεμένο συνάνθρωπό μας, να δώσουμε και να πάρουμε τόση αγάπη και ανθρωπιά…!


Δε θα ξεχάσω ποτέ τη πρώτη μου διακονία…περιμένω με λαχτάρα την επόμενη… Για την αγάπη όσα κι αν δίνεις είναι λίγα…

 

Αγιολόγιο

 iasis      smsMarketing      logo sinentiristiki big thumb medium151 113    sklavenitis